يادم هست بچه كه بودم روزه كله گنجشكي مي گرفتم.

گه گاه كه تشنگي طاقتم مي برد يواشكي سري به يخچال مي زدم وكلي هم آب مي خوردم چون مادرم هميشه مي گفت.اگر تشنه ات شد آب بخور.روزه ات باطل نمي شه.

 ولي خودش هيچ وقت آب نمي خورد وقتي ازش مي پرسيدم پس چرا خودت آب نمي خوري مي گفت:

روزه ما آدم برزگا رو آب باطل مي كنه مال شما كوچولو ها رو نه!

برداشتم اين بود كه فقط آب روزه رو باطل مي كنه .اين طور بود كه با خودم مي گفتم چرا فقط آب روزه رو باطل مي كنه!

داستان گذشت وما سال به سال بزرگتر شديم .الان كه ياد اون داستان مي افتم خنده ام مي گيره!فقط آب؟

نه خيلي چيزاي ديگه اي هم هست كه روزه رو باطل مي كنه ولي ما فراموشش كرديم.

آهاي آقاي بقال سر كوچه مون يادت باشه كه وقتي جنس 100 توماني رو مي فروشي 150 تومان روزه ات باطله

آهاي نانواي محله مون يادت باشه وقتي همين طوري نان بي صف مي دي روزه ات باطله

آهاي راننده محترم تاكسي وشخصي يادت باشه كه كرايه ها 75 تومنه اگه 100 مي گيري روزت باطله

آهاي آقاي معلم كه ماه رمضوني سر كلاس مي خوابي درس نميدي روزت باطله

آهاي امير آقا كه اين همه به بقيه گير ميدي (آره با خودمم)

يادت باشه كه اگه چشمت دنبال ناموس بقيه افتاد روزت باطله

اگه نماز نمي خوني ودل خوشيكه روزه ميگيري روزت باطله

اگر هر روز دروغ به خدا وپيغمبر مي بندي بدون كه روزت باطله

و...

تا حالا فكركرديم كه چه چيز هاي ديگه اي هست كه روزه رو باطل مي كنه

قال الله تبارك وتعالي :

سعی می کنم در اولین فرصت از خجالت همه تون در بیام.

با امید به ظهور

چون  در چند روز آينده  عازم مسافرت هستم نميتونم وبلاگ رو آپ كنم.

از همه شما عزيزان سپاسگزارم و عذرخواهي ميكنم ...

شيخ صدوق در «كمال الدين» مى‏نويسد: اين توقيع به افتخار عثمان بن سعيد و پسرش محمد بن عثمان از ناحيه مقدسه صادر شده است. اين توقيع را سعدبن عبدالله اشعرى روايت كرده است. شيخ ابوعبدالله جعفر - رضى الله عنه - مى‏گويد: من آن را به خط سعدبن عبدالله اشعرى - رضى الله عنه - ديده‏ام و توقيع اين است كه:

«خداوند شما دو نفر را در راه بندگى خود موفق و بر دين مقدسش ثابت بدارد و شما را با آنچه موجب خشنودى اوست، نيكبخت گرداند. آنچه گفته بوديد كه «ميثمى» از «مختار» و گفتگويش با شخصى كه او را ملاقات كرده بود و استدلال كرده بود كه پدرم امام حسن عسكرى عليه السلام جانشينى غير از جعفر بن على(جعفر كذاب) ندارد و او هم امامت او را تصديق كرده است، به ما رسيد؛ و از تمام مضمون مكتوبى كه از آنچه دوستان شما در خصوص او به شما خبر داده بودند، به وى نوشته‏ايد، مطلع شديم. من از نابينايى بعد از روشنى و از ضلالت بعد از هدايت و از عواقب سوء اعمال و فتنه‏هاى خطرناك به خدا پناه مى‏برم. خداوند عزوجل مى‏فرمايد:

«الم. احسب الناس ان يتركوا ان يقولوا آمنا و هم لايفتنون»؛ آيا مردم گمان كردند ما آنها را به مجرد اين كه گفتند: ايمان آورديم، رها مى‏كنيم، و ديگر امتحان نخواهند شد. (1)

چگونه است كه به فتنه افتاده در وادى سرگردانى گام مى‏سپارند؟ و به چپ و راست منحرف مى‏شوند؟ از دين خود دورى گزيده‏اند يا در دين خود دچار ترديد شده‏اند؟ با حق در آويخته‏اند يا از روايات صحيح و درست بى‏خبرند؟ يا آگاهند و خود را به فراموشكارى مى‏زنند؟! مگر نمى‏دانند كه زمين هرگز خالى از حجت نخواهد بود؟ يا ظاهر و آشكار و يا غايب و پنهان! مگر نمى‏دانند كه امام‌هاى آنها، بعد از رسول اكرم صلي الله عليه و آله يكى پس از ديگرى به طور منظم آمده و رفته‏اند. تا نوبت به امام پيشين - يعنى، پدر بزرگوارش امام حسن عسكرى عليه السلام - رسيد، كه به فرمان خدا به اين مقام منصوب شد و بر جاى پدران بزرگوارش نشست و مردمان را به سوى حق و صراط مستقيم رهنمون گرديد. او نيز قدم به قدم راه پدرانش را پيمود و سرانجام به جانشين خود عهد امامت را تسليم نمود. خداوند جانشين او را از ديده‏ها پوشيده داشت و جايگاهش را پنهان ساخت؛ و اين بر اساس مشيت خدا بود كه در قضا حتمى خدا گذشته و در تقدير الهى قطعيت يافته بود. و اينك موقعيت او با ماست و دانش و فضيلت او در اختيار ماست. اگر خداوند اجازه دهد در مورد آنچه منع فرموده، و برطرف سازد. آنچه(غيبت) را كه مقرر نموده، حق را به نيكوترين شكل و روشن‌ترين قالب آن عرضه مى‏نمايد و خود از پشت پرده ظاهر مى‏شود، و حجت خويش را اقامه مى‏كند، وليكن تقدير الهى شكست‏ناپذير، و اراده او ترديدناپذير است و از مشيت او نتوان پيشى گرفت. بايد هواى نفس را به كنار گذاشته، بر اساس اعتقاد خود استوار بمانند و از آنچه كه از ديده‏هايشان پوشيده شد، جستجو نكنند، تا به گناه نيفتند، و از آنچه خداى پوشيده نگه داشته، پرده برندارند تا پشيمان نشوند.

آنها بدانند كه حق با ما، و در خاندان ما معصومين است؛ هيچ كس جز ما اين را نمى‏داند، مگر اين كه دروغگو باشد، و بر خدا افترا ببندد! جز ما كسى اين ادعا را ندارد، مگر اين كه گمراه و خيره‌سر باشد. بنابر اين با اين مختصر كه گفتيم به ما اكتفا كنند و ديگر توضيح بيشتر لازم نيست، و با اين اشاره قناعت نمايند.»(2)

پى‌نوشت‌ها:

1- سوره عنكبوت، آيه 2.

2- كمال الدين، ج 2، ص 510، حديث 42، باب توقيعات/ بحارالانوار، ج 53، باب توقيعات، حديث 19، ص 190.

منبع:

مهدى موعود، ترجمه جلد سيزدهم بحارالانوار ، قديم

(جلد 5 - 53 جديد)

عيسي بن نصر روايت مي كند كه علي بن زياد بن ضميري ،نامه اي به امام عصر(عج) نوشت به همراه اموال واز ايشان استدعاي كفن نمود.نامه اي به او دادند به اين مضمون كه اكنون به كفن نياز نداري ،چون به هشتاد سالگي برسي، در آن وقت آن چه را كه طلبيدي ،ارسال خواهد شد.چون عمر وي به هشتاد سال رسيد شخصي از ملازمان حضرت كفني به او داد وبعد از رسيدن كفن،علي به رحمت ايزدي پيوست.